Pedagogika praktyczna cz. 17

Z poprzedzających wywodów wynika podział materii. Rozdział pierwszy i może najważniejszy, choć nie najdłuższy, traktuje o osobowości nauczyciela, t. j. 0 tym, czym powinien być dla siebie samego, czyli o jego samowychowaniu. Ktoś powiedział: Kto chce innych wychowywać, musi sam być wychowanym. Te słowa są słuszne, jeśli je ostrożnie tak rozumieć będziemy, że nauczyciel wciąż powinien wychowywać samego siebie i nigdy nie powinien się uważać za człowieka skończonego. Kto chce wychowywać innych, powinien nieustannie sam siebie trzymać w karności. W rozdziale drugim na pierwszym planie zajmować się będziemy traktowaniem materiału nauczania, t. j. kwestią, jak nauczyciel zachowywać się powinien wobec niego i jak powinien ucznia czynić wrażliwym na rozmaite wpływy swej działalności nauczycielskiej. Rozdział trzeci ma za zadanie rozpatrywanie wszystkiego tego, co należy do dziedziny karności szkolnej, czyli, że użyjemy wyrażenia właściwego dla stosunków dzisiejszych, co należy do wychowania masowego i klasowego, do karności wspólnej areny wychowania.