Kształcenie charakteru cz. 5

By admin

Grudzień 23, 2017 Wiedza o pedagogii No comments
Tagi:

Oddawać każdemu, co mu się należy według darów i zasług jego; rozdzielać łaskę i niełaskę według słuszności, a przy tym nie zważać na powierzchowność ucznia, ani na jego stopień i stan; nie karać dziś tego, co jeszcze wczoraj puszczało się płazem; być zawsze jednakowym i konsekwentnym w rzeczach drobnych i wielkich: to wszystko ma wielką wartość; ze sprawiedliwości wypływa wiele błogich skutków, ze stronności wiele skutków opłakanych. Obok sprawiedliwości stać powinna miłość prawdy. Nie żebyśmy mieli po nauczycielu, młodym czy starym, spodziewać się nieprawdy.

Ale czym w życiu społeczeństwa są kłamstwa konwencjonalne, uniewinniane przez publiczność, tym w życiu szkolnym jest nieszczerość naukowa, której żadna pedagogika wytłumaczyć nie może. Nauczyciel przede wszystkim nie powinien udawać, że wie i umie wszystko, gdyż to jest zupełnym niepodobieństwem; powinien raczej otwarcie wyznać, jeśli nie umie sobie radzić z nagle powstałą trudnością, jeśli się pomylił, jeśli sobie czego nie może przypomnieć, jeśli w ogóle kiedy czego nie wie. Że nie jest chodzącą encyklopedią, to powinien uczniom powiedzieć bez ogródki; nie powinien się puszyć, jak wcielona mądrość Salomona. Z prawdą dalej zajdzie, niż z fałszywym blaskiem. Jeszcze nikomu nie zaszkodziło, jeśli, będąc zresztą dzielnym i światłym człowiekiem, okazał piękną sokratyczną dumę niewiedzy, gdyż ta duma zarazem zawiera w sobie głęboką skromność i chroni od zarozumiałości.