Kształcenie charakteru cz. 3

By admin

Grudzień 23, 2017 Wiedza o pedagogii No comments
Tagi:

Uczniowie, zwłaszcza w klasach średnich, nie są bardzo czuli na takie czułości; raczej czarny powinny działać w dziedzinie wzajemnej miłości i życzliwości, a nie słowa sentymentalne. Ale nie chciałbym być źle zrozumianym. Trafne, pełne miłości słowo jest bardzo na miejscu, gdy chodzi o zyskanie zaufania, gdy np. istnieją pewne przesądy młodociane, które łatwo mogą się znaleźć, albo gdy surowe traktowanie uczyniło chłopca nieśmiałym i podejrzliwym. Ale takie słowa najlepiej wypowiadać w cztery oczy; wtedy będą skuteczniejsze, niż w rozgwarze klasy.

Blisko spokrewniona z miłością i zaufaniem jest inna piękna cnota nauczycielska — cierpliwość, piękna sztuka czekania. Jakże ona potrzebna, a jak rzadka! Kto zbyt prędko pragnie oglądać owoce, ten zbyt łatwo wpada w zwątpienie, gdy owoce tylko powoli dojrzewają; ten się gniewa, gdzie nie powinien, i traci przytomność umysłu, gdy mu jest najbardziej potrzebna. Uczniowie mają rozmaite głowy i rozmaite skłonności; co u jednego pomaga, to szkodzi u drugiego. Metoda wprawdzie wskazuje nam drogę, którą mamy kroczyć, ale tylko ogólną wielką drogą; dopiero cierpliwość odnajduje poszczególne ścieżki, które są wprawdzie ścieżkami okólnymi, ale są odpowiedniejszymi drogami dla natur słabszych, a przeto prowadzą pewniej i bez zmęczenia do celu.